Piotr Szymczak - blog

Po kilkunastu a może po kilkudziesięciu miesiącach "marudzenia" mojej przyjaciółki, że mógłbym zrobić te słynne naleśniki które za czasów studenckich były hitem w śród kobiet mnie otaczających. Zawsze miałem jakąś wymówkę, że nie mamy miksera, że nie mamy cienkiej patelni, że właśnie skończył się dżem i inne takie, mimo ze gotować i piec potrafię, choć bardziej uprawnionym sformułowaniem wydaje się słowo potrafiłem.

Jako że ostatnio zobowiązałem się do kilku spraw, których niestety w pełni nie udało mi się wykonać, a na twarzy przyjaciółki zagościł FOCH numer pięć, wpadłem na pomysł że skoro i tak zostałem zagoniony do kuchni (czytaj oderwany od komputera) do robienia klusek "lanek" do zupy pomidorowej, to może to dobry moment aby zrobić te naleśniki.
Przygotowanie klusek lanych poszło mi dość sprawnie mimo braku miksera, blender zastępuje go całkiem całkiem. Zupa już czekała na konsumpcję, stwierdziłem że skoro blender i tak upaćkany w cieście to może od razu zorbie ciasto naleśnikowe. Chwila googlania, bo to że się kiedyś robiło pyszne naleśniki wcale nie znaczy że dalej potrafi się je robić, kilka przepisów znalezionych i przeczytanych, ale wiadomo aby było smaczne i dobrze trzeba zrobić według własnego uznania i na tzw "oko" doprowadzając ciasto do nienagannej konsystencji.

Tak też wziąłem:

• kubek "gazetowy" mąki taki kubek w którego wchodzi 250 mln wody), rodzaju mąki już nie pamiętam ale duża szansa że to była mąka tortowa
• 1/3 z 250 mililitrowego opakowania śmietany 18%, pozostałe 2/3 posłużyły jako baza do zupy pomidorowej
• trochę cukru waniliowego, z braku cukru pudru
• nieco mleka ok 100 ml, Łaciate 3,2 % (cokolwiek z mniejszą ilością tłuszczu nazywanie mlekiem to zbrodnia)
• szczypta soli
• łyżka stołowa oleju
• 3 całe jajka
• około 1/3 tradycyjnego opakowania budyniu śmietankowego

 Mleko, śmietanę, sól, cukier, jajka, i olej długo blenderowałem (jest takie słowo ?) potem dosypałem mąki i budyniu mieszając tak by nie było gródek. Konsystencja wydawała się dobra, gródek nie było, więc rozgrzałem patelnię uprzednio rozprowadzając na niej dwie krople oleju i nalałem ciasta. I jak to bywało w czasach dawnej świetności okazało się że pierwszy naleśnik idzie na straty, był zbyt gruby, przywierał, a patelnia była zbyt mało rozgrzana, Ale dodatkowa szklanka mleka + ok 175 mln załatwiła sprawę, ciasto dopiero uzyskało konsystencję bardziej płynną, choć zarazem gęstą, taki złoty punkt. Próbne dwa naleśniki i okazało się że to jest to, to ten smak ta grubość to były te same wyjątkowe naleśniki co kiedyś :) Po małej przerwie - ciasto naleśnikowe należy odstawić na kilkanaście minut aby się przegryzło - powróciłam do pieczenia. Okazuje się że nie tylko pamiętam jak się robi naleśniki, a ściślej ujmując potrafię sobie przypomnieć jak dojść do tej bardzo dobrej konsystencji, ale również pamiętam jak przerzucać naleśniki :)) Ponoć to fajny widok :)

Po kilkunastu minutach obok stał już talerz z kilkunastoma naleśnikami, które zwinięte w rulonik, nadziane dżemem wiśniowym (niestety dżem mamuni się skończył i nie było już truskawkowego) popryskane bitą śmietaną i polewą czekoladową spoczęły na drugim talerzu w towarzystwie dwóch plastrów ananasa.
Radość z sukcesu była tak duża że nie postarałem się o jakąś fajną kompozycję, więc nie jest to jakieś arcydzieło, ale zapewniam że było to smaczne i nie jest to moje odosobnione zdanie.

Jak cię chwalą i widzą w Tobie bożyszcze kuchni to aż chce się stać przy garach, to tak mile łaskocze moje próżne ego :)

Zanosi się na to że w bliższej przyszłości ponownie zrobię naleśniki ale postaram się je jakoś fajnie ułożyć, polać sokiem z malin babcinej produkcji i wtedy strzelę fotę na miarę smaku tychże naleśników, bo ta jak wspomniałem nie odzwierciedla ich smaku zapachu i rozkoszy jaką dały podniebieniu.