Piotr Szymczak - blog

Kiedyś pisałem o tym jak to nie lubię prezentów, Świąt i Sylwestra, notka owa zaciekawiła kilka osób, pojawiła się nawet w publikacji prasowej jako opinia na temat obchodzenia Świat w pracy.

Dziś podzielę się moimi odczuciami na temat ślubu i wesel. Tak tak, też nie przepadam za tego typu imprezami, chyba jeszcze bardziej niż za świętami i prezentami. Wprawdzie stali czytelnicy, czy też znajomi mogą przywołać moją czerwcową notkę „Jak się ożenić w 5 dni” - w której to w ekstra szybkim tempie chciałem organizować ślub i wesele oraz poszukiwałem panny młodej – owszem taka notka była, miała ona jednak zabarwienie humorystyczne, gdybym napisał, że jestem przeciwnikiem ślubów i wesel to też bym skłamał. Ja po prostu nie lubię być zapraszany i uczestniczyć w ślubach innych osób.

Na swój jeżeli kiedykolwiek się odbędzie zaproszę szczerze wszystkich których uznam za stosowne jednak bez presji obowiązkowego stawiennictwa. Jeżeli już doszło by do takiej sytuacji w moim życiu, że ten ślub i wesele by były to byłaby to skromna ceremonia z skromnym obiadem, no chyba, że osoba którą bym kochał chciała by coś wielkiego i ekstra wtedy musiałby nastąpić pewien kompromis.  

Wprowadzenie i mały rys historyczny...

Jako dzieciak byłem lub nie, zabierany na wesela przez rodziców, zazwyczaj podobało mi się to bo na takich imprezach bywali kuzyni z którymi można było się pobawić, a z kuzynkami potańczyć. Moja niechęć do bywania na weselach przypada na końcówkę szkoły podstawowej, nie wiem czy to wtedy po raz pierwszy jakaś dziewczyna/kobieta skrytykowała moje umiejętności taneczne – tak jestem typowym facetem któremu słoń nadepnął na palce u nóg. Ja twierdzę że nie potrafię tańczyć, choć większość kobiet które mnie poznała i udało im się zmusić mnie do wyjścia na parkiet( co wcale takie łatwe nie jest, ulegam Tym bardzo roznegliżowanym, albo sugestywnym w obietnicach) twierdzi, że zupełnie przyzwoicie sobie radzę. Ale ogólnie nie przepadam za taką rozrywką, jestem zdania że daleko mi do sytuacji w której taniec będzie sprawiał mi przyjemność i będę pewien że tańczę dobrze. Zawsze byłem i jestem zwolennikiem tezy, że powinniśmy robić to na czym się znamy i co nam dobrze wychodzi, ja wolę popatrzyć jak tańczą piękne kobiety. Wracając jeszcze do moich umiejętności tanecznych  tzw „męski dreptany przytulanie” do piosenki np. Whitney Houston- I will always love you czy też MAGMA – Aisha wyjdzie mi wspaniale lub poprawnie, tak w tzw tańcu bez „trzymanki” i bez partnerki (albo z partnerką ale szybki rytm) już zupełnie nie daję rady.  Stąd też pewnie niechęć do wesel jako miejsca gdzie wypada zatańczyć, czy z kuzynką, czy ciocią lub jeszcze kimś. Ostatnie wesele na jakim byłem odbyło się w maju 1998 roku i było to wesele mojej ciotecznej siostry (byłem wtedy maturzystą) uroczystość wspaniała na 250 gości, byłem na mszy w kościele oraz przetrwałem konsumpcję obiadu(flaki czy rosół), po czym w angielskim stylu opuściłem imprezę.

Grzecznie  i stanowczo odmawiam.

Przez ostatnie 11 lat nazbierało się w domu trochę zaproszeń, każda bliższa i dalsza rodzina za punkt honoru chyba postawiła sobie by zaprosić mnie na wesele swoich pociech i wymusić moje przyjście. Jak wiadomo człowieka ciężko zmusić do rzeczy na które nie ma ochoty, tak też nikomu się nie udało. Moja rodzona mamusia już mnie epitetami odludka i dzikusa i antyspołecznego typa obrzucała, by tylko wykrzesać we mnie poczucie winy i obecność na którymś z wesel. Bo wypada, bo to bliska rodzina etc. Mimo że bardzo lubię obcowanie z ludźmi, rozmowy etc. ale takich imprez unikam, zarówno w rodzinie jaki u znajomych. I nic nie pomogły groźby i prośby rodzicielki która wydziedziczeniem już w akcie swej desperacji straszyła. Niektóre osoby z rodziny przestały już zapraszać inne z uporem maniaka wydając za mąż kolejną córkę ślą kolejne zaproszenie. Najbardziej żałosne i zabawne zarazem jest to, że są to rodziny z którymi utrzymuję kontakt sporadyczny, typu pogrzeby, komunie, chrzciny etc. a oni zapraszają nie na wesela, albo daleki kuzyn którego nawet nie pamiętam jak ma na imię, bo widzieliśmy się w życiu z 3 razy. A on mnie zaprasza i mówi ze bardzo by chciał żebym był. Nosz kurczaczek, wesele i ślub to uroczystość państwa młodych i takie gadanie "bardzo bym chciał żebyś u mnie był", k...wa akurat w tłumie 250 osób ktoś zobaczy czy byłem czy nie.

Dziewice biorą ślub

Kolejnym choć trochę humorystycznym powodem dla którego nie chodzę na wesela jest takie dziwne uczucie, że kobieta z którą kiedyś „obcowałem w ten czy inny sposób” bardziej chodzi o TEN sposób oddaje się teraz innemu i szans na OWE obcowanie już nie będzie. Takie uczucie jak Ty jako pierwszy albo jeden z pierwszych odpakowałeś z „złotka” czekoladę i odłamałeś kawałek większy lub mniejszy i ci smakowało. A potem już nic nie smakowało tak samo. Mogło smakować raz, mogło smakować i kilka razy a tu nagle ktoś zabiera ci tę czekoladę sprzed nosa i oznajmia przy świadkach wobec księdza, że teraz to on będzie jadł tą czekoladę. Przyznacie że dla amatora tej czy innej czekolady wizja taka staje się nie do zniesienia. Tak też i dla mnie wizja że kolejna moja bliska lub bliższa koleżanka postanawia wyjść za mąż bardziej lub mniej udanie jednak jest nie do zniesienia. Nie dotyczy to ślubów w rodzinie, tu nie miałem okazji obcować z kuzynkami :)
jak jestem zapraszany na wesele bardzo miłej koleżanki, która wiem jak bardzo miła być potrafi to ogarnia mnie smutek żałość i zgryzota :)

Dziwny zwyczaj zapraszania

Zauważyłem też że jestem zapraszany na dwa sposoby, rodzina, nieważne czy bliska czy daleka nawet wiedząc ze jestem singlem zaprasza mnie z osobą towarzyszącą, znajomi i bliżsi i dalsi (bliskim jest wybaczone) robi jakieś dziwne podchody. Już wyjaśniam o co chodzi, zamieszkuję z przyjaciółką, wszem i wobec ogłaszamy że tylko razem mieszkamy (konkubinat?) nawet kiedyś notkę na ten temat popełniłem, więc rozumiem, że dla wszystkich jest to jednakowa wykładnia, że mimo że razem to jednak jesteśmy dwoma oddzielnymi bytami. Dla mnie jasne, dla innych widocznie nie no ale ja nie wymagam od innych by rozumieli złożoność mojej sytuacji życiowej, więc nie wiem czemu ludzie czasem na siłę próbują to zrozumieć lub dopasować do jakiś norm. Rodzi to pewne sytuacje, nap zapraszanie mnie i Sylwii razem albo pytanie czy zaproszenie wystawiać na 2 osoby do każdego z osobą towarzyszącą czy wystarczy jedno dla nas dwojga. O ile w przypadku bliskich znajomych takie dywagacje mają jakiś sens (no dobra też nie mają ale im wybaczam) o tyle w przypadku dalszych znajomych jest to dla mnie nie zrozumiałe. No bo ile może kosztować papierek zaproszenie ślubne plus koperta 5 złotych ? To chyba maximum. Więc zupełnie nie rozumiem pytania czy wypisać jedno czy dwa, zwłaszcza jeżeli ktoś robi imprezę na 250 osób. Rozumiem że to jakiś koszt bo to 125 zaproszeń podwójnych, no ale skoro ktoś decyduje się na taki wydatek jakim jest wesele to chyba go stać na zaproszenia? Niby nie powinno mi to robić różnicy skoro i tak nie idę ale niesmak pozostaje. Zakładam że intencją zapraszającego jest ograniczenie ilości talerzyków za które musi zapłacić, bo jeżeli poszedłbym na takie wesele z Sylwią to zostają wolne 2 talerzyki, no ale od jakiegoś czasu wytworzył się zwyczaj umieszczania na zaproszeniach adnotacji, „prosimy o potwierdzenie przybycia na uroczystość ślubu i wesela do dnia ...” Rozumiem, że po tym czasie lista jest zamknięta i koszta organizacji wesela są mniejsze  bo okrojone do faktycznej liczby gości weselnych którzy zamierzają się pojawić na weselu i przyznam że nijak się ma to do oszczędzania 5 złotych na zaproszeniu. Strasznie mi się to nie podoba, takie jakieś dusigrosze z tych zapraszających. Chcesz mnie zaprosić zaproś mnie i nie wnikaj czy będę sam czy z kimś, napisz do kiedy mam ci dać odpowiedź i już. Zapewne dam ją w terminie. Nie wspomną już o tym zwyczaju określania daty by się określić czy ktoś przyjdzie czy nie, za czasów kiedy na weselach bywałem było nie do pomyślenia by dodać taką klauzulę, ktoś robił wesele bo go było stać, a to czy ktoś inny przyszedł czy nie było indywidualną sprawą.

Kasa, kasa, kasa

Niektórzy biorą ślub i wesele by umożliwić sobie lepszy start w życie, zebrane pieniądze służą jako kapitał na dom, auto czy wycieczkę, niejednokrotnie młoda para zbierając swój kapitał wprowadza w długi rodziców. No ale to już jest pewna mentalność i pewne typy zachowań, ja osobiście jestem zwolennikiem skromnych ceremonii i skromnych wesel, chyba że zainteresowanych stać na wystawne wesele lub stać ich rodziców i mają gest. Dla mnie czymś nie do pomyślenia jest wyprawianie wesela za kredyt, co często się zdarza zwłaszcza kiedy panna młoda dowiedziała się że jest w ciąży i trzeba szybko zrobić ślub. Trzeba ? Szybko, po co ? Nie można poczekać skoro mleko się już rozlało.
Wracając jeszcze do tematu pieniędzy, pieniądze na organizacje wesela to jedno a pieniądze od gości to drugie. Ja mam taką zasadę że skoro jestem zaproszony na wesele do osób z którymi utrzymuję bliskie relacje, widuje się często to czuję się w obowiązku dać kopertę nawet mimo tego, że nie idę. Nie jest to może zawrotna kwota, ale jakaś zawsze jest to czy ją dam czy nie w głównej mierze zależy od sposobu zapraszania mnie i tego jak ktoś był bardzo upierdliwy. Szanse na większą zawartość w kopercie rosną przy jednorazowym zaproszeniu bez wnikania w moją obecną sytuację uczuciową. Kwota maleje dość gwałtownie, gdy zapraszający co 2 dzień pyta zapytuje czy może jednak nie zmieniłbym zdania w skrajnych sytuacjach dochodzi do tego, że mimo  tego że chciałem dać jakieś pieniążki to stwierdziłem że para była tak upierdliwa że w żaden sposób nie zasłużyli nawet na kwiatek. A ponoć jest taka zasada że na prezent weselny nie daje się pustych kopert to nie dostają nic. Wtedy faktycznie 5 PLN za zaproszenie idzie w niebyt. :)
Osób które tak jak ja są skłonne dać prezent (kopertę) jest pewnie sporo, więc tu rada do par młodych, patrzcie jak zapraszacie, bo jeżeli Wasza impreza ma polegać na zbieraniu kasy to sposób w jaki zapraszacie może zadecydować o tym ile tej kasy uzbieracie.

Notka powstała na kanwie ostatnich 4 dni inspiracją było planowane wesele koleżanki i kuzyna. Jak widzicie nie jestem entuzjastą widoków ciotek i koleżanek wyfiokowanych wypudrowanych i w tych dziwnych kreacjach które zakłada się tylko na wesela. Tak samo nie bawi mnie widok pijanych facetów z namaszczeniem maczających krawaty w rosole, wszyscy spoceni, napici i przy skocznej discopolowej muzyce bawiący się. Sorry to nie dla mnie, zdecydowanie wole spotkanie przy piwie czy soczku i pogadanie o czymś miłym lub interesującym nawet z parą młodą ale z daleka od zgiełku weselnego.
Notka nie ma na celu nikogo obrazić, jeżeli ktoś mnie zapraszał na wesele i zrobił to z jakiś względów inaczej niż ja bym chciał by to zrobił jeżeli już w ogóle to robił, trudno może przy kolejnym ślubie będzie okazja do poprawy. Wszyscy bliżsi i dalsi znajomi po przeczytaniu tej notki powinni nabrać przeświadczenia, że jeżeli faktycznie chcą bym z jakiś względów pojawił się na ich weselu to niestety stoją na straconej pozycji, zaprosić zawsze mnie można, choćby listownie ( nie nie obrażę się ) czy się pojawię, raczej nie ….

PS. mam nadzieję, że notka nikogo nie uraziła
ps2. Jeżeli chcesz zapytać czy spałem z Twoją żoną, nie oczekuj szczerej odpowiedzi, myślę że dobrym rozwiązaniem jest zrzucenie tego na bark młodości i szaleństw licealno akademickich
ps3. Jeżeli bardzo chcesz mnie zaprosić na swój ślub wyślij maila, albo zaproszenie, błagam nie stawiaj mnie w sytuacji, że będę musiał ci powiedzieć, że Twoje wesele nie będzie wyjątkowe i jak każde inne będzie „trąciło wioską”, nie wiem czy jesteś na to gotowy/ gotowa by usłyszeć prawdę …
ps4. Komentarze w stylu” jesteś chory – idź się lecz, tak nie można traktować ludzi” będą usuwane lub moderowane, chcesz się podzielić swoimi spostrzeżeniami uczyń to kulturalnie

Foro by Jeff Belmonte na licencji CC