Piotr Szymczak - blog

Od kiedy pamiętam, sen był dla mnie czymś ważnym i zawsze było go mało, bo wychowując się na wsi, trzeba było o 2 godziny wcześniej wstać, by zdążyć do szkoły, ostatnimi czasy wyrównuje rachunki i jak tylko mogę, to odsypiam. Wiąże się to z tym, że podczas snu robię dziwne rzeczy, choć nie tak dziwne, jak moi bliscy i znajomi.

Pamiętam, kiedy byłem małym chłopcem, zanim jeszcze chodziłem do podstawówki, lubiłem sypiać u babci. Babcia miała 2 łóżka wielkie i drewniane, ładnie obudowane i masywne a co najfajniejsze wypełnione słomą. Kiedyś na wsi używało się zamiast materacy tzw. sienniki, czyli wypełnione słomą płótno. Kto kiedyś spał na sianie ten wie, jaka to przyjemność. Wypchany siennik sprawiał, że spało się wygodnie i miękko zarazem. Babcia jak spała to ciągle miała jakieś sny, które przeradzały się w realne obrazy, a to ktoś ją gonił, a to Cyganie chcieli wejść do domu i babcia broniła siebie lub domostwa krzycząc przy tym. Ten krzyk był zarówno we śnie, ale był również słyszany przez sąsiadów, nasze psy. Babcia, zamiast spać potrafi tak głośno krzyczeć, że psy podkopują się pod fundament domu, chcąc bronić domowników. Jeśli nikt jej nie obudzi potrafi tak krzyczeć niemalże godzinę aż sama się obudzi.

Sprzedaż przez sen

Mój rodziciel, prowadząc działalność handlową, idąc spać wcale nie zapomina, o tym by dobrze i dużo sprzedać, jako gentlemen mój tato jest strasznie miły dla pań, choć jak wybrzydzają nad jego towarem, to potrafi rzucić łaciną, oczywiście nie w realu, tylko w czasie snu. Czasem w domu żartujemy, że niejednokrotnie tato mógłby osiągnąć większy utarg, gdyby sprzedawał przez sen. Bo jak wiadomo w handlu bywa różnie, a przez sen zawsze mu wychodzi, potrafi sprzedać dużo większe ilości niż posiada towaru. Nagada się przy tym, co niemiara, jak rano wstaje to mówi, że szczeka go boli :)

Akademickie sny

Mieszając w akademiku na łódzkim Lumumbowie, miałem okazję mieszkać z różnymi osobami, jeszcze z innymi dzieliłem toaletę, prysznic czy też korytarz, studenci wiadomo śpią mało lub wcale, ale jeśli śpią to można boki zrywać. Podczas kilku lat spędzonych w VIII DS miałem do czynienia z ludźmi gadającymi przez sen, puszczającymi bąki, lunatykującymi, gadającymi, gwizdającymi (świszczącymi). Zdarzali się też tacy, co wykonywali dziwne ruchy, skurcze mięśni lub przyjmowali dziwaczne pozy (ale o tym w kolejnym wpisie). Jedna przyjaciółka do dziś zgrzyta zębami tak, że włosy się jeżą na pięcie.

A ja od zawsze gadałem w nocy, z czasów dzieciństwa, czy to rodzice, czy babcia, mówili, że, zamiast w nocy spać to gadam, w liceum pamiętam rozwiązywałem zadania z matematyki i chemii układając przez sen proporcje i wzory. Deklamowałem też 3 ostatnie notatki z polskiego by nie podpaść u profesora Ryszarda. Na studiach jak relacjonowała moja Madzia rozwiązywałem zadania, grałem w Heroes of Might and Magic ( tu specjalne podziękowania za wytrwałość dla Adaminy i Agnieszki). Magdę, Sylwię i inne współspaczki współspaczy zawsze bawiło to, co robię podczas snu, wciągali mnie w dyskusje, w zadawanie nowych pytań i zadań. O dziwo do chwili, kiedy nikt się nie śmiał, potrafiłem prowadzić wojnę z wyimaginowanym potworem, lub odmierzać kolejną naważką nadmanganianu potasu.
Ostatnio zmieniłem swoje senne nawyki (wygląda to tak), co skutecznie wkurza wszystkich towarzyszy wszelkich wyjazdów pracowniczych i tu pozdrowienia dla Adama i Darka z Gazety oraz Piotra z Eniro. Chłopaki należą się Wam przeprosiny, sorry, że musieliście kupować stopery.

Zastanawiam się czy tylko ja mam takie doświadczenia z snem.